مصرف نمک برای افراد دیابتی مضر یا ؟

بر اساس یافته های اخیر محققین استرالیایی در مورد مصرف نمک توسط افراد دیابتی ، باید به توصیه عمومی کاهش مصرف نمک در رژیم غذایی شک کرد.

دانشمندان استرالیایی در طی ده سال بررسی بیماران مبتلا به دیابت دریافتند که هر چه مقدار دفع سدیم از ادرار این بیماران بیشتر باشد میزان مرگ و میر در آنها کمتر است.

دکتر Ekinci می گوید : با توجه به یافته های اخیر که در ژورنالcare  Diabetes به چاپ رسیده است دیگر باید به توصیه ی کاهش مصرف نمک شک کرد، اما هنوز زود است که به سراغ مصرف چوب شور بروید. محققین 638 فرد مبتلا به دیابت (مدت ابتلا به بیماری طولانی است) که غالباً به بیماری قلبی و فشار خون بالا مبتلا بودند و همگی در دهه ی شصت سالگی عمر خود بسر می بردند و تقریباً نیمی از آنها چاق بودند، پرداختند. غالباً به این گروه مداخلات درمانی دیگری نظیر تغییر شیوه ی زندگی وکاهش مصرف نمک توصیه می گردد. تمام این بیماران در یک کلینیک مورد بررسی قرار می گرفتند و پزشکان مقدار دفع سدیم در ادرار آنها را در طی این مطالعه اندازه گیری کردند. این یک روش استاندارد عالی برای اندازه گیری میزان مصرف نمک از طریق رژیم غذایی است زیرا نمی توان به آنچه بیماران بطور سرانگشتی محاسبه می کنند اعتماد نمود.

مقدار متوسط دفع سدیم در ادرار این بیماران 2/4 گرم در روز بود. در طی گذشت یک دهه ، تعداد 175 نفر از این بیماران جان خود را اکثراً به علت بیماریهای قلبی از دست دادند. به ازای هر 3/2 گرم سدیم اضافه ی موجود در ادرار، خطر مرگ و میر در این مطالعه به میزان 28 در صد کاهش یافت (حتی بعد از در نظر گرفتن بیماری کلیوی، سن و سایر فاکتورهایی که به نظر مهم می آمدند). دکتر Ekinci می گوید: نتایج بدست آمده دور از انتظار بود و نشان می داد که در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 مصرف کمتر نمک همیشه سودمند نمی باشند. بیش از 23 میلیون نفر در آمریکا به دیابت نوع 2 مبتلا هستند و بر اساس توصیه های تغذیه ای در آمریکا در سال 2010 نباید مصرف نمک بیش از 5/1 گرم(معادل دو سوم قاشق چایخوری) در روز باشد. البته اکثر افراد آمریکایی بیش از دو برابر مقدار توصیه شده نمک مصرف می کنند زیرا مصرف غذاهای پر نمک مثل پیتزا ، انواع بیسکویت ها و گوشت های پر نمک در آمریکا زیاد است.

در این مرحله هیچکس نمی تواند پیشنهاد کند که مصرف روزانه ی نمک را افزایش دهید زیرا در مطالعه ی اخیر این موضوع که مصرف بیشتر نمک به افزایش عمر افراد دیابتی کمک می کند به اثبات نرسیده است.

 دکتر Elliott می گوید: مشکل اصلی این است که بیمارانی که مقدار سدیم دفع شده در ادرارشان کم است ضعیف تر و پیرتر هستند. با اینکه دانشمندان با استفاده از مدلهای آماری به اصلاح این گونه عدم تعادل ها پرداختند با این حال نتایج همچنان تغییری  نکرد.

نتایج نشان می دهد که فشار خون بالاتر سبب بقاء بیشتر افراد در این مطالعه شده است که به نظر موجه نمی آید.

در حقیقت کاهش سدیم دارای تأثیرات زیادی است، برخی از تاثیرات خوب آن مانند کاهش متوسط فشارخون و برخی از تأثیرات دیگر آن مضرر می باشد. برای مثال کاهش سدیم سبب افزایش مقاومت به انسولین می شود که مشکل اصلی دیابت است همچنین کاهش سدیم باعث بالا رفتن تولید برخی هورمونهایی می شود که با بیماری قلبی مرتبط می باشد.

برای در نظر گرفتن تأثیرات کاهش سدیم باید مجموع این تأثیرات فیزیولوژیک را در نظر گرفت. برای بررسی علت این مسئله لازم است دو گروه مختلف از افراد مورد بررسی قرار گیرند گروهی که کمتراز مقدار طبیعی سدیم مصرف می کنند و آنهایی که بمقدار طبیعی سدیم مصرف می کنند. این حالت بسیار ایمن تر و ارزان تر از این است که از 300 میلیون نفر آمریکایی بخواهیم که مصرف سدیم خود را کاهش دهند تا امیدوار باشیم که به این ترتیب مقدار مرگ ومیر را کاهش دهیم.

منبع:www.reuters.com